Kocham ten śmiały wzrok; zdecydowany wzrok w swoich uczuciach. Od którego największy lodowiec stopiłby się w środku nocy. Od którego mnie wali serce na samą myśl. Od wzroku, który ma w sobie tyle samo turkusu w sobie, co radości na mój widok.
Człowiek czuje się kimś jedynym, najważniejszym. Mimo, że na świecie są tysiące ludzi, liczy się tylko jeden. A kiedy ten jeden cię docenia, samemu się wierzy, że też każdy lodowiec stopiłby się przy dotknięciu go jednym palcem.

Jeżeli jest to jeden z aspektów szczeniackiego dojrzewania, to jestem z niego dumna, i śmiało stwierdzam, że dojrzewanie ma swoje dobre strony. Nawet, jeżeli cały dzień chce się spać, a wszystko cię wkurza. Nawet, jeżeli nie ma się ochoty na nic innego, niż bezczynnie patrzeć się godzinami w sufit
- Czego się w ten sufit patrzysz tyle?
- Bo on taki ciekawy jest!...

Jestem szczeniakiem. Ba, i jestem z tego taka dumna! Usprawiedliwienie i wytłumaczenie na wiele rzeczy, takich, jak własna głupota. Ale nie, to nie jest to, co kocham w tym wszystkim. Ja w tym kocham to, że mam szansę w tym wszystkim być i poczuć na własnej skórze jak to jest mieć humory i jak to jest mieć pryszcza na czubku nosa. Może to i obrzydliwe, może wkurzające, ale ma się szansę na to wszystko tylko raz w życiu.
Stać na czubku góry, rozłożyć ręce i udać, że się lata. Założyć pończochy i mieć frajdę nie z tego, że wyglądają źle, o nie!... Mieć frajdę z tego, że jako staruszka wyglądałoby się jeszcze gorzej. Zrobić sobie tatuaż i cieszyć się nim, póki skóra nie pomarszczy się jak na przejrzałym owocu.